„O, ty ziemio polska ! ty zawodna!
O, ty ziemio polska! tak bogata,
Że wyżywić mogłabyś pół świata,
A dla własnych dzieci nie masz chleba! …..
Bujne twoje łąki, żyzne niwy,
Zawsze pełne rosy twoje nieba,
A podobnaś do popiołów urny,
I twój naród chodzi smutny, chmurny,
Często grzeszny, ach ! ….. bo nieszczęśliwy

O ty ziemio polska! ty zawodna! ….
Taka strojna licem i swobodna –
Grzybne twoje lasy, wody hojne,
Kwietne twoje sady, pszczoły rojne,
A dla większej części twego rodu
O ! nie owoców już, ani miodu,
Ale nie masz nawet chleba, chleba !„.
Kornel Ujejski. Za służbą /fragment/